आमचं मुंबई-पुणे-मुंबई !!!!!

तुझ्या प्रेमाच्या आठवणीने माझे मन भरत नाही,
कारण आपली कालची भेट ...मला पुरतं नाही .........
आठवणींचा सहवास खूप वेळ असला तरी .............
तू इथे नाहीस......... हे काय मला कळत नाही ...........

Platformवरील ती मुलगी ..........

पाच वर्षाच्या मुलीला आई होतांना पाहिले  .........
खेळण्याच्या वयात तिला बहिणीला सांभाळताना पाहिले  .........
निरागस चेहऱ्यावर जबाबदारीचे भान दिसले.....
मला पाहताच तिला थोडे हसू स्मरले...........
अन्नाच्या शोधात तिच्या मातेला फिरतांना पाहिले.....
भूक मलाही होतीच की.............
पण त्यांची भूक शमली की नाही हे ...मला न कळले ....मला न कळले !!!!!!!!!!!

पाऊस माझ्याविना ............

कधीतरी तू माझ्याशिवाय पावसात भिजशीलच ना..........
पावसाला तुझा होकार कधीतरी देशीलच ना...........
आता नाहीये मी तिथे .......म्हणून नाराज होऊ नकोस .........
भेटू कि उद्या .........हे जग अजून संपलं तर नाही ना...........

             तुझ्या-सोबतीचा प्रवास..........

आयुष्याच्या प्रवासात मला तुझा सहवास लाभावा.....
दुखा:त मला.........तुझा हसरा चेहरा स्मरावा..........
ह्या हातांना फक्त ..........तुझा स्पर्श असावा ..........
अश्या तुझ्या सोबतीतच .........संपूर्ण आसमंत दिसावा.........

                    मुंबई लोकल ..........

पूर्वी माणसासाठी धावणारे आम्ही आज ट्रेन मागे धावतो आहे.....
एकमेकांना कायम लोकलमध्ये पाहणाऱ्या आम्हात मात्र शब्दांचा अभाव आहे....
कारण आमच्या मते न बोलण्यातच आमचा भाव आहे......
गाणी आणि रेल्वेचा आवाजच आमच्या कानात घुमतो....
खरं तर त्यातच आम्ही बोलणं विसरतो.....
लोकलची कमी-जास्त होणारी वेळच ......आमचा श्वास रोखते....
आम्ही घडवलेजीला (लोकलला) ....तीच आज आमचे पोट भरते......
यांत्रिक आयुष्यात आम्ही गुरफटून जातो..........
म्हणूनच हसण्यासाठी सुद्धा...........आम्हाला थोडा वेळ लागतो !!!!!!!!! 

           खास तुझ्यासाठी ..........

तुझ्या ह्या हास्याला माझेही साथ लाभू दे,
दुखा:त माझा आधार कायम तुझ्या सोबत असू दे ,
खरं तर जीवनाचा हा रंग....... तुझ्या चेहऱ्यावर असाच उजळू दे,
अश्या समाधानी मनाने जगणाऱ्या तुला....
माझीही, एक कुसं लाभू दे !!!!!!!!!!!

            खरं तर तेव्हाच आम्ही जगलो होतो.....

पावसांत भिजलो जेव्हा.....मनसोक्त नाचलो तेव्हा.......
कधी आनंदात आम्ही हसलो होतो.....
       खरं तर तेव्हाच आम्ही जगलो होतो.....
एक नावं कागदाची त्या पाण्यावर माझीही होती .....त्या पावसांत ती भिजली होती....
ती पाण्यात बुडताच आम्ही थोडे हिरमुसले होतो .....पण लगेच दुसऱ्या खेळांत रमलो होतो.....
        खरं तर तेव्हाच आम्ही जगलो होतो.....
भिजलेल्या चपलांचा आवाज पुन्हा पुन्हा ऐकत होतो....
कधी पावलांचे ठसे पाण्याने भरताना हसत होतो......
तुंबलेल्या पाण्याची वाट काडीने मोकळी करत होतो,
कळत-नकळत त्या धरणाचे गेट आम्ही उघडत होतो.......
असेही नवनवीन शोध आम्ही लावत होतो ........
       खरं तर तेव्हाच आम्ही जगलो होतो.....

कधी कधी एखादा सुंदर चेहरा आम्हाला खुणावतो .....
मग काय.... आम्ही पुन्हा पुन्हा मागे वळतो......
त्या चेहऱ्याने आमच्याकडे पहावे एवढीच काय ती अपेक्षा ....
अन चुकून तिनं पाहिलंच ....तर तिनं थोडं हसावं असं वाटतं....
जर ती हसली तर ........आम्ही आभाळात...
नाही तर काय ........पुन्हा जमिनीवर .....नव्या चेहऱ्याच्या शोधात.....
हा खेळ असतो काही सेकंदांचा....
पण त्या सेकंदात आम्ही तर जगावर राज्य करतो............

       अंधारात एक गूढ असतं... शांतता असते... अबोला असतो.....
       तर दिवसा एक प्रकाश असतो.... उत्साह असतो... गर्दी असते.....
आम्हाला अंधार हवा असतो दिवस संपवण्यासाठी,
आणि दिवस हवा असतो रात्र संपवण्यासाठी....
      ह्या दोघांच्या युद्धात आम्ही नेहमीच अडकतो...
      तरीही एक एक पावलं टाकत पुढे सरकतो.....
आमच्या आयष्यात ह्या दोघांचं महत्व काही कमी होत नाही.....
आणि आम्हाला ह्या श्वासांना ( जगण्याला ) काही नाही म्हणवत नाही ......

              फक्त तुझ्यासाठी ......


तू तिथे आणि मी इथे,
मी इथे पण माझे मन तिथे........
    अन........हे सारं जग जिथल्यातिथे.....
    मी तुला पाहिले डोळे बंद असतांना,
अनुभवला स्पर्श तुझा .....तू इथे नसतांना....
    सुखाचे हे क्षण होते जिथे .........
    माझे मन रमले तिथे .......
पण तरीही आपल्यासाठी हे जग जिथल्यातिथे ....
   तुझ्या भेटीसाठी मी उभा आहे जिथे ,
   तू येणार आहेस ना तिथे  ????

          आमच्या शाळेची ती एक भाषा..............

पाटीवरच्या रेघोट्याच्या त्या दिशा,
खडूने काढलेल्या त्या मिशा....
अशी होती आमच्या शाळेची ती एक भाषा.............

मण्यांची पाटी अंक मोजण्यासाठी,
गणिताची अवघड कोडं सोडवण्यासाठी ,
तरीदेखील चुकूनतरी उत्तर बरोबर येईल अशी आमची आशा ....

अशी होती आमच्या शाळेची ती एक भाषा.............

रोज सकाळी रस्त्यावर उड्या मारत शाळेत जाण्याची ती  नशा....
डब्यांच्या वाटाघाटीत एकाचा तरी नेहमीच होत असे हशा...
अशी होती आमच्या शाळेची ती एक भाषा.............

                  जीवन आहे दोन पावलांचा खेळ !!!!


दोन पावलांची ही धरती,आहे निळ आकाश सोबती  
ह्या दुनियेत आम्हा निजाया ... आईची झावर,
आपल्यांच्या प्रेमात पडतो ........थोडा दुःखाचा विसर,
अश्या ह्या जगण्यात आम्ही खेळतो आयुष्याचा खेळ ,
जमवला आम्ही रडत रडत हसण्याचा मेळ.........

आमचं जीवन असे ...... दोन पावलांचा खेळ